آنچنان در هواي باريدن باران بي صبر شده ام.كه اگر بيايد.......

مي رم وسط حياط ،يانه اصلا هرجا باشم ، پا مي شم مي رم زير سقف آسمون تا خيس خيس بشم!

از دیروز صدبار که نه ولی بارها و بارها  این صفحه را باز کردم تا چیزی بنویسم. از آسمون وزمین کمک گرفتم تا چیزی بسازم.تا کلماتی شایسته  پیدا کنم ،ولی نشد. هر بار دکمه ضربدر قرمز رنگ گوشه بالایی صفحه به دادم رسید!!

اما این بار دل به دریا زدم.

خشم فروکش کرده ای که تنها سردردی مهار نشدنی از خود بجا گذاشته، را با کسی تقسیم نمی کنم.از همه واژه هایی که  می شناسم به صبوری پناه می برم. و شایدافسوس.

**وقتی که یک نفر بجای همه اخلاق  را تعیین می کند و فرهنگ را تشریح می کند، احساس می کنم تحمیق شده ام.احساس می کنم به شعورم توهین شده.**

××اينجا××

از خوابهای ترسناک این چند شب گذشته هیچی یادم نمونده ، جز حس ترس.اما دوست ندارم لذت بخشترین پدیده زندگی(خواب) به این حس بد آلوده باشه!

ای همه خوابهای شیرین و رویایی من اینجا منتظر شما هستم.

دنیای بیداری پر از دغدغه و دلشوره و ترس امروز و فرداست.امشب چشم هایم را به امید شما بر هم می گذارم، ای تصاویر خیالی دلخواه.

سحرگاه

×،×،×،×اینجا رو بخونید×،×،×،×

یک درخت زرد، یک درخت سرخ، یک درخت سبز

دم غروب ، سرخ وزرد آسمان

کوه ، سایه ای سیاه

نور کلبه ها، ستاره های افتاده بر زمین

بوی دود

جاده، پیچیده ماری بی انتها

صدا، هیاهوی باد در جدال با درز باریک شیشه پنجره

مرز مخدوش باران و ابر ومه

۰۰۰ماهی کوچک تنگ تنگ وجود

این تو و این ولنگارانه وسعت حیات رود .

خوندن مطالب این وبلاگ (نیشتر) رو به همه همکارهای پزشک توصیه می کنم.