معاشران  گره  از  زلف  یار  باز  کنید                                   شبی خوش است بدین قصه​اش دراز کنید

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند                            و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید

رباب و  چنگ  به بانگ  بلند  می​گویند                                 که گوش هوش به پیغام اهل راز کنید

به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد                              گر اعتماد بر الطاف کارساز کنید

میان عاشق و معشوق فرق بسیار است                            چو یار ناز نماید شما نیاز کنید

نخست موعظه پیر صحبت این حرف است                            که از مصاحب ناجنس احتراز کنید

هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق               بر او نمرده به فتوای من نماز کنید

وگر طلب  کند  انعامی از  شما   حافظ                               حوالتش  به  لب  یار  دلنواز  کنید.

مبارک باشه  خانم گل .بهترین و شیرینترین لحظات را برایت آرزومندم.

برف نو! برف نو! سلام! سلام!
بنشين! خوش نشسته اي بر بام

پاكي آوردي اي اميد سپيد!
همه آلودگي ست اين ايام

راه شومي ست مي­زند مطرب
تلخ واري­ست مي چكد بر جام

اشك واري ست مي كشد لبخند
ننگ واري ست مي­تراشد نام

شنبه چون جمعه ...، پار چون پيرار...
نقش همرنگ مي زند رسام

مرغ شادي به دامگاه آمد
به زمانی که بر گسيخته دام

ره به هموار جاي دشت افتاد
اي دريغا كه برنيايد گام

تشنه آنجا به خواب مرگ نشست
کآتش از آب می کند پيغام

كام ما حاصل از آن زمان آمد
كه طمع بر گرفته ايم از كام...

خام سوزيم ، الغرض ، بدرود !
تو فرود آي برف تازه! سلام!

احمد شاملو

تو این اطاق اگه باشه، شاید بتونم تکلیفم رو بااین ذهن خسته یک جوری روشن کنم.

دیگه  از نیمه رها کردن بحث وجدلهایی که با هم داریم ،خسته ام.بس که اون جلو رفته و من این جسم نیمه  جون رو پشت سرش خرت وخرت کشیدم نایی برام نمونده . تو صد قدم پیاده روی صد هزار موضوع قدیمی وتازه رو  نشخوار  می کنه و وگاهی اوقات ضربان قلبم رو آنقدر تند و محکم می کنه  که با هر طپش رگ وپی متصل به قلب رو تا نیم متر از سینه بیرون می کشونه.

از تحقیر ،از تحمیق ،از تهدید واز هر لغت عربی دیگه ای که مجبورم برای بیان احساساتی که تجربه می کنم بکار ببرم  بیزار، نمی دونم سر کی باید فریاد بکشم. و به راههای فراری فکر می کنم که هیچ کدوم ممکن نیست!

دیشب تو خلسه ای ساختگی، خواب اطاقی رو دیدم که فقط مال خودم بود! اونجا بود که در دیگ جوشان مغزم رو باز کرده بودم تا ذهن آشفته ام مثل شیر سر بره و رو داغی جسم ملتهبم بخار بشه و تو فضایی که صاحب و فرمانروایی نداره آزاد بگرده تا شاید جایی پیدا کنه که کمی آرووم بگیره.

فردا می ریم یزد.شهر ساکت و آروم و بی هیاهوی یزد.